Francuskiej ekipie dOP polski DJ MAG mocno kibicuje od samego początku istnienia. Pisaliśmy kiedyś o „francuskim humorze”  w kontekście dOp i Noze, obie ekipy znajdziecie tutaj pod numerem dwa na kompilacji. dOP wszystkimi kolejnymi posunięciami potwierdzają, że daleko im do światowej średniej. Zarówno w ich produkcjach jak i miksach często ma się wrażenie, że taneczny beat został tu dorzucony jakby przez przypadek. Tyle się dzieje w warstwie aranżacyjnej, że gdyby go nie było, mielibyśmy do czynienia z pełnoprawną muzyką soul czy funk. Dużo żywych instrumentów, zwłaszcza dętych, klimat jak z francuskich barów wieczorową porą. Do tego duża doza wyobraźni i nieodzowny dystans do świata i siebie,  jakiś kabaretowy feeling. Rzadkość na światowej scenie muzyki tanecznej. Plus nietypowe, oniryczne wokale, zaskakujące dźwięki, dużo ryzykownych pomysłów, dla fanów typowych beatów dość dezorientujących – trudno się czasem domyślić, czy jesteśmy na imprezie, nu-jazzowym koncercie czy występie Prince'a na przykład.

W prawie wszystkich numerach dOP mniej lub bardziej maczali palce, ale trudno powiedzieć, żeby klimat był ciągle taki sam, w każdym razie są wyjątki. Między utworami z Aquarius Heaven i z Seuil jest np. niepasujący do nich kawałek z Daniele Papinim, zbyt ... stricte klubowy, odstający brzmieniem i atmosferą. Najwięcej frajdy sprawiają kawałki, z jakich najbardziej znani są panowie z dOP – jak ten z Mathiasem Kadenem, gdzie mamy wrażenie, że taneczni producenci zmieszali się na rynku jakiegoś miasta z orkiestrą miejscowego domu kultury i zaczęli wspólny, zwariowany jam... Albo gdy we wspólnym numerze z naszymi Catz N' Dogz czarują niepokojącym pianinem i przestrzenią. O czym jeszcze warto wspomnieć? To w dużym stopniu jednak mroczna muzyka, wymagająca wsłuchania się, łatwych rozwiązań i przymilania się do słuchacza tu nie znajdziecie. Dominują szalone, narkotyczne wizje, niepozbawione subtelności i muzycznego wyrafinowania. Wyjątkowa pozycja, warto o nią powalczyć w naszym konkursie.

8.5/10 (Marcin Żyski)

Pytanie konkursowe: jak byście Waszym rodzicom wyjaśnili jaką muzykę grają i tworzą dOP?

Czas na kolejnych polskich producentów, o których być może jeszcze nie słyszeliście, a już kilka bardzo dobrych rzeczy mają „za uszami”. Filip Kaczmarek aka Kobana i Mariusz Siekierka aka Hatchet. W poczukiwaniu ich poprzednich utworów odsyłamy na Facebook i Soundcloud, tymczasem mamy dla Was rzecz z ostatniej chwili, z tego tygodnia, ściślej z 26 lipca.

Panowie wykonali bardzo interesujący remiks dla innego, tym razem rosyjskiego duetu Moonbeam, który świetnie sobie radzi w muzycznym świecie na styku progressive house'u i trance'u. Słychać naprawdę jędrne brzmienie i pomysłowość aranżacyjną. Pełen profesjonalizm, przyznacie, że słucha się tego z dużą przyjemnością. Podobnie zresztą jak wielu innych kawałków tego duetu. Będą ludzie, polecamy. No i sprawdźcie z jakim sprzętem się lansują na zdjęciu :).

Lazy M to Michał Aleksiewicz, który – jak łatwo sprawdzić na jego facebookowym profilu – jest młodym i bardzo aktywnym producentem z Dęblina. Jego muzyczna nisza to dość minimalistyczne techno z charakterystycznymi, starającymi się urwać nam głowy niepokojącymi i narastającymi dźwiękami. Mroczny klimat w zestawieniu ze zdyscyplinowanym, motorycznym rytmem to najwidoczniej cel Michała. Czy satysfakcjonujący miłośników technicznych beatów? Ocenę pozostawiamy Wam, dajcie znać co myślicie o produkcjach nowej twarzy znanej jako Lazy M. 

Najważniejsze kawałki jak dotąd to remiks dla HouseEssence, grany przez Tomy'ego DeQlerque'a (m.in. Toolroom), „Psychotek” dla Picche Records, „Minimal Train” (swego rodzaju podsumowanie stylistyki Michała) dla Tight Lipped i najnowsza EP-ka wydana w Miniatures, wytwórni należącej do Phunk Investigation. Dwa numery na niej zawarte to: „Rude Boy” i „Samurai”, krótko mówiąc wciąż eksplorujące podobne muzyczne terytorium – kto lubi takie wkręcające, narastające i wiercące w głowie produkcje, powinien być zadowolony. Wydaje się, że czegoś jeszcze w tych kawałkach brakuje, ale przekaz jest czytelny.

Kto należy do miłośników muzyki wydawanej w wytwórni należącej do Jarka Czechowskiego Sentence Records, musi nauczyć się być cierpliwym – kolejne wydawnictwa niestety nie pojawiają się co tydzień czy miesiąc. Może pewnego pięknego dnia to się zmieni, a na razie cieszmy się, że udaje się zachować wysoki poziom. Po „Transport” Jarka Czechowskiego, „Stile Moderno” Kivi Foundation i „Underground” Flashback, doczekaliśmy się czwartego release'u.

Muzykę Krzysztofa Dobosza aka KD3 możecie kojarzyć z wydawnictw Phatt Sounds i kompilacji „Poland Calling”. Najnowszy utwór dla Sentence to – zgodnie z tytułem – mroczna i wymagająca porcja progresywnej muzyki tanecznej, tylko dla otwartych na głębię i tajemniczą aurę. Nie oczekujcie na klarowne czy chwytliwe linie melodyczne, zamiast tego mamy garść niepokojących dźwięków. Dużo cieplej i przystępniej prezentuje się remiks Jakuba Rene Kosika, Robin Hirte postawił na duszne techno, a Józef Mihalik wysmażył parkietowego techno killera trochę w stylu Lena Faki czy Dubfire. Sparwdźcie. 

Jeżeli jesteście producentami, sami spróbujcie swoich sił w tym konkursie, a jeżeli nie, koniecznie posłuchajcie wersji Janickiego i Dąbrowskiego i przekonajcie się, że warto poświęcić kilkanaście sekund, zostawić swojego mejla i potwierdzić go. Oczywiście w celu oddania na głosu na ten „słodki groove”, jak ktoś słusznie skomentował tę produkcję. Ciepłe brzmienie i pomysłowa aranżacja może niekoniecznie spodoba się samemu Gabrielowi, który należy do dość konserwatywnych artystów, ale to nie on głosuje w tym plebiscycie.

Dajcie więc szansę naszemu producentowi, o którym już kiedyś pisaliśmy na łamach DJ MAGA, który – jak szczerze przyznaje – wykończył ten remiks na wtorkowej lekcji gry na fortepianie z pomocą swojego nauczyciela pana Dąbrowskiego. Jak dotąd nadesłano na pewno grubo ponad 500 remiksów „Games Without Frontiers”, Janicki z Dąbrowskim plasują się w tej chwili na dobrej i obiecującej 23. pozycji. Polecamy posłuchać i zastanowić się nad zagłosowaniem.

Oto link do odsłuchu remiksu:
http://www.indabamusic.com/submissions/show/20708

Rozkręcający się poznański producent Mikita może pochwalić się już kilkoma ciekawymi produkcjami, wydanymi m.in. w polskich labelach Levitate, Dirty Stuff, Empedo, a także w izraelskim Assymetric Recordings. Teraz do tej listy może dopisać jeszcze wytwórnię Doppelgaenger , która skorzystała z kawałka wydanego wcześniej w Empedo zatytułowanego „Who Ate My Cake”.

Numer ten znalazł się na kompilacji „Techhouse Almanac 2010”, w którą możecie zaopatrzyć sie na Beatporcie. Dodajmy, że obok Mikity w tym zestawie znajdziecie też m.in. kawałki Kaiserdisco, Kaisera Sozei i Daniela Steinberga. Jak w tym towarzystwie wypadł nasz producent? Sprawdźcie sami, przesłuchując fragmenty utworów z tej kompilacji.

Miłośnicy delikatnych, housowych klimatów na pewno z chęcią dowiadują się o nowych poczynaniach polskiego duetu Groove Cocktail. Całkiem niedawno 12 lipca ukazała się najnowsza EP chłopaków z Leszna zatytułowana „Deep Touch”. Poza pysznym oryginałem znalazły się tu również dwa remiksy – jeden w wykonaniu naszych housowych przodowników, innego duetu Karol XVII & MB Valence, a drugi kolejnego duetu – tym razem z zagranicy – Budai & Vic.

Przeglądając listy Traxsource i Beatportu dochodzimy do wniosku, że to w tej chwili najpopularniejsza na świecie polska EP-ka (jeżeli się mylimy, proszę nas poprawić). „Deep Touch EP” na liście stricte housowego sklepu Traxsource jeszcze kilka dni temu była notowana w TOP 20, teraz jest już nieco gorzej (aktualnie pozycja nr 40). Na deep housowej liście Beatportu wersja „Karoli” w tym momencie plasuje się na miejscu 20! Dodajmy też, że remiks ten pojawił się ostatnio w audycji Marka Knighta. Oby tak dalej!

Na pewno każdy z Was już wie, na pewno każdy jest wstrząśnięty. 19 ofiar, ponad 300 rannych, to mógłby być każdy z nas. Zginęli ludzie niczemu winni, nie przez swoje agresywne zachowanie, nie przez zażywanie narkotyków, po prostu mieli strasznego pecha być w tym czasie w niewłaściwym, tragicznym miejscu. Przez bezmyślność organizatorów młodzi ludzie idący się zabawić na - jak dotąd - bezpiecznej i sympatycznej imprezie, nie wrócili z niej cało do domów. Wielu martwi się o to, że to koniec Love Parade, ale może to dobrze? Po co nam właściwie imprezy na 1.5 miliona ludzi? Niebezpieczeństwo jakiejś tragedii w tak ogromnym tłumie zawsze istnieje i jest dużo większe niż w przypadku innych, mniejszych imprez masowych. Po co więc ryzykować? Napiszcie co myślicie na ten temat. Jeszcze nigdy o Love Parade z taką uwagą nie mówił cały świat, szkoda, że w tak okropnym kontekście...

Czy w wakacje bawicie się więcej i częściej niż w pozostałych częściach roku? Chodzicie do klubów? Jeśli tak, to jakich? Zaliczacie festiwale? Jeśli tak, to jakie i dlaczego?
Jak wygląda lato w wykonaniu polskiego klubowicza, miłośnika tanecznej muzyki elektronicznej? A może więcej czasu spędzacie na grillach, spotkaniach ze znajomymi, domówkach czy w pubach nad jeziorami albo morzem? Czy krążycie po Europie szukając wrażeń na zagranicznych imprezach/festiwalach?

Dajcie znać jak to u Was wygląda, najciekawsze wypowiedzi wydrukujemy we wrześniowym DJ MAGU, a oprócz tego nagrodzimy trzema ciekawymi płytami CD z nową muzyką.
Koniecznie albo się zalogujcie albo wpiszcie mejla.

Dla jednych ostatnie kilka kawałków Sienkiewicza to już zbyt kosmiczne odjazdy, narkotyczne wizje szalonego techno-naukowca, który poszukuje nie tanecznych hooków, a metafizycznych przeżyć, a dla innych Jacek pozostaje jedynym w naszym kraju artystą z kręgu techno, który może się równać z największymi na świecie i którego każda nowa propozycja zasługuje na dużą uwagę. „Who Told You That?” w porównaniu do paru poprzedników ma dużą szansę zrobić furorę równieżna imprezach.

W odpowiednim momencie imprezy mroczna atmosfera, niepokojące śmiechy i wiercący w głowie dwu-dźwiękowy motyw główny (ciągnący się i powtarzający w nieskończoność) mogą spowodować szaleństwo (świadomego muzycznie) tłumu. To może być przeżycie nie z tej ziemi, tym bardziej, że od piątej minuty nasz as dorzuca jeszcze zaskakującą i cudownie dudniącą partię basu... U nas w redakcji gramy dziś już po raz dziesiąty, dobre ochłodzenie w momencie, gdy na termometrze w słońcu 47.2 stopnie...

Oto link do tej perełki: http://soundcloud.com/recognition/who-told-you-that