Mathew Jonson – Agents Of Time
(Wagon Repair)

Cobblestone Jazz na ostatniej płycie udowodnił, że minimalistyczna elektronika może brzmieć arcyciekawie. Panowie przy użyciu kilku zaledwie dźwięków, w tym charakterystycznych dla CJ vocoderowych wokalnych wstawek, potrafią zmontować całość, która bynajmniej nie jest nudna czy monotonna. Świetne wyczucie jeśli chodzi o aranż i błyskotliwe, wysmaczone zestawienie dźwięków to największe atuty drugiego albumu CJ. Mózgiem projektu Coblestone Jazz jest zdecydowanie Mathew Jonson, którego jeszcze ciepła, solowa, debiutancka (!) płyta jest do wygrania w naszym konkursie.

Na rynku pojawia się mnóstwo rozmaitych albumów, jednak zawsze jest kilka wyczekiwanych, które są dużym wydarzeniem jeszcze przed oficjalną premierą.
Jonson to muzyczne zjawisko i intrygujący, oryginalny styl. Na „Agentach czasu” słychać, że jest to hi endowy poziom, że mamy do czynienia z nietuzinkową postacią, która nie odcina kuponów od swojego dorobku. Wciąż pojawiają się subtelne melodie, niepowtarzalny groove, a wszystko jakby nabrało powietrza. Jonson wciąż brzmi świeżo, nawet starsze produkcje, jak „Marionette” są jak najbardziej aktualne i potrafią przywalić mroczną, tajemniczą atmosferą z potężnym rozmachem. Niby minimal, niby niewiele się dzieje, a jednak głębia brzmienia, mnogość gatunkowa i dźwiękowa (porównajmy choćby down tempowe, mroczne „Night Vision” i „Sunday Disco Romance” w klimacie… disco) sprawiają, że dochodzimy do wniosku, iż pan Jonson to bez wątpienia chodząca, muzyczna encyklopedia. Jednak zaskakujące jest, że więcej na AOT sennych, magicznych, samotnych i smutnych produkcji niczym u Boards Of Canada. Surowa, zimna elektronika w czystej postaci.

8/10 (Marcin Piątyszek)

Konkurs! Do wygrania album Jonsona. Pytanie konkursowe: najlepszy kawałek w dorobku Mathew Jonsona. Wpisujecie też nazwiska albo adres mejlowy.