Tytuł może wyglądać przerażająco, ale gdy tylko usłyszycie nagranie w załączniku, przyznacie rację nam i kilku innym portalom muzycznym, które tak okrzyknęły spowolnione osiemset (!) procent nagranie amerykańskiego gwiazdora MTV i innych tego typu stacji.

Niejeden artysta ambientowy nie powstydziłby się takiego utworu, zapraszamy na trzydzieści pięć minut pięknej podróży z nowym królem muzyki alternatywno-ambitnej, Justinem Bieberem. ;)

A teraz coś z zupełnie innej beczki – nam szczęki opadły i nie możemy zamknąć ust z wrażenia. Przeważnie to klasyki innych gatunków przerabiane są na wersje klubowe, tymczasem mamy dla Was dwie absolutne perły w konkurencji odwrotnej. Maxence Cyrin lubuje się w reinterpretowaniu na fortepianie wszelakiej muzyki, z elektronicznych utworów polecamy Wam jego wersje „Around The World” z repertuaru Daft Punk i „Windowlicker” Aphex Twina.

Poniżej znajdziecie też niesamowite, fortepianowe oblicze klasyka Detroit techno „Strings of Life” Derricka Maya w wykonaniu Francesco Tristano. Wsłuchajcie się uważnie, a nietuzinkowe wrażenia i gęsia skórka gwarantowane. Może znacie inne, tego typu muzyczne ciekawostki? Klubowe hity zagrane na fortepianie, skrzypacach czy instrumentach dętych? Czekamy na tytuły, dla jednego/jednej z Was przygotowaliśmy nagrodę w postaci płyty CD z muzyką... nietypową. Tymczasem przyjemności!

Na pewno każdy z Was już wie, na pewno każdy jest wstrząśnięty. 19 ofiar, ponad 300 rannych, to mógłby być każdy z nas. Zginęli ludzie niczemu winni, nie przez swoje agresywne zachowanie, nie przez zażywanie narkotyków, po prostu mieli strasznego pecha być w tym czasie w niewłaściwym, tragicznym miejscu. Przez bezmyślność organizatorów młodzi ludzie idący się zabawić na - jak dotąd - bezpiecznej i sympatycznej imprezie, nie wrócili z niej cało do domów. Wielu martwi się o to, że to koniec Love Parade, ale może to dobrze? Po co nam właściwie imprezy na 1.5 miliona ludzi? Niebezpieczeństwo jakiejś tragedii w tak ogromnym tłumie zawsze istnieje i jest dużo większe niż w przypadku innych, mniejszych imprez masowych. Po co więc ryzykować? Napiszcie co myślicie na ten temat. Jeszcze nigdy o Love Parade z taką uwagą nie mówił cały świat, szkoda, że w tak okropnym kontekście...

Johnowi Digweedowi udało się w ostatnich dwóch sezonach mocno ożywić progresywną scenę, dzięki własnym kompilacjom i nowym odkryciom – więcej na ten temat w artykule „Progressive 2010” autorstwa Huberta Maćkowiaka w najnowszym, wakacyjnym DJ MAGU. Kolejny nowy talent, który z całą pewnością wystrzeli na orbitę w najbliższym czasie, to jego niedawny gość w audycji Transitions czyli Ian O'Donovan.

Właśnie nakładem Bedrock ukazała się jego EP „Aurora Borealis”, o której już jest głośno za sprawą Digweeda, który grywa materiał z niej w swoich setach – nie zapomniał o O'Donovanie również niedawno podczas Global Gathering w Poznaniu. Na EP aż trzy świetne numery, jedyne zastrzeżenie to jeden z klawiszowych motywów w „Indigo Eyes”, który nieznacznie ...fałszuje. Posłuchajcie jednak tracka tytułowego i utworu „Horizons” i dajcie się ponieść tej bardzo ciekawej muzyce, nie pożałujecie...

Marcel Dettmann – Dettmann
(Ostgut Ton)

Przez kilka pierwszych minut (konkretnie podczas słuchania pierwszych dwóch tracków) niektórzy mogą sądzić, że czeka ich odważny album z rytmicznymi eksperymentami. Na szczęście dla tych, co się przestraszyli, i na niekorzyść tych, u których pojawił się apetyt na więcej, od pierwszej sekundy trzeciego numeru wracamy na duszny parkiet Berghain/Panorama Bar, gdzie Pan Marcel rezyduje z wielkim (z każdym rokiem coraz większym) powodzeniem od ponad dekady (!). Jest na tej płycie kilka momentów oszałamiających, dla których warto mieć ją w kolekcji – już przy pierwszym przesłuchaniu rzucają nami o podłogę: pędzący i wirujący niczym statek kosmiczny „Motive”, duszący głębią basu i syntezatora „Drawing”, prawdopodobnie najbardziej skoczny w zestawie, oparty na tribalowej perkusji „Captivate”, wywołujący palpitację serca „Home” i idealny na koniec niedzielnego, popołudniowego seta „Viscous”, po którym może już tylko nastąpić zamykające całość, ambientowe outro. Mroczna, Berghainowa muzyka techno, głęboka, monotonna i wywołująca niepokój – udane muzyczne podsumowanie kariery Dettmanna, choć nie w każdym nagraniu udało się sięgnąć szczytu.

8/10 (Marcin Żyski)

Chaim to jeden z tych producentów i didżejów, dzięki którym Izrael stał się jednym z ważnych krajów na klubowej mapie świata. Obok Shlomi Abera, Guy'a Gerbera i Guy'a J ciągle zaskakuje świeżymi brzmieniami i intrygującymi kompozycjami. Wydawał już w wielu znaczących labelach, w tym tygodniu ukazało się jego EP w wytwórni Ellen Allien Bpitch Control. Jednak muzyka zawarta na tym wydawnictwie nie ma wiele wspólnego z głównym profilem labelu. Miłosny tytuł nie jest tu chyba przypadkiem – pierwsze dwa numery brzmią jak soundtrack do wiosennego miłosnego uniesienia...

Tytułowy track to dosłownie śliczny kawałek oparty na niespiesznym tempie, urozmaicony chwytliwym wokalem i przyjemnymi dla ucha harmoniami. Prawdziwa progresywna perła – nie ma opcji, żeby poprzestać na jednym przesłuchaniu. Jeszcze szybciej wpadającym w ucho numerem jest „New Years Eve”, w którym Chaim potwierdza swoją smykałkę do melodyjnych motywów – instrumenty dęte brzmią tu, jakby zsamplowane były z jakiegoś filmowego klasyka z, powiedzmy, ścieżki dźwiękowej do serialu kryminalnego. Bardzo oryginalny kawałek, trudno będzie go przeoczyć, gdy usłyszymy to cacko na imprezie. Pozostałe dwie produkcje, w tym wersja dub „Love Rehab” bliżej są dotychczasowej twórczości Chaima czyli jest dużo głębiej i bardziej tech-housowo. Mocny zestaw.

Pascal FEOS – Terra Bong
(Level Non Zero)

Ożywcza porcja prawdziwego techno. Jak opowiada w wywiadach niemiecki weteran – nie każda płyta z muzyką techniczną musi być nasiąknięta minimalem albo tech-house’em. „Terra Bong” to ukłon w stronę szlachetnych dźwięków z Detroit czy Berlina, jakby z pominięciem ostatnich kilku lat. Choć nie do końca, oczywiście. Pacal nie omieszkał urozmaicić krążka etno-techno spod znaku Luciano („Bakunga”), popularne ostatnio bębenki kołyszą nami również w „Under The Golden Beat” i „Makina”.

Większą część albumu zajmują jednak propozycje deep-techowe, posiadające urzekające, selektywne brzmienie. I co najważniejsze – często atmosfera zagęszczona jest klawiszowymi padami, które przywołują na myśl muzykę choćby Carla Craiga. Kilku trackom wróżymy długie życie na dusznych imprezach („Deja Vu”, „Yyonk!”, „Terra Bong” czy pięknie wieńczący płytę „The Beat Goes On”), reszta to uczta dla melomanów w słuchawkach. Pascal wraca w świetnym stylu, bez pomocy współczesnych trendów udało mu się nagrać płytę, która brzmi świeżo. Na pewno w kontekście większości dzisiejszych albumów i kompilacji.

9/10 (Marcin Żyski)

Zaskoczenie roku? Ellen Allien po ostatniej, wybitnie minimalistycznej i wręcz neurotycznej płycie „Sool”, postanowiła tchnąć nieco powietrza do swojej muzyki i kolejny jej krążek „Dust” zapowiada się zupełnie inaczej. Właśnie dziś rano zlądowała na naszym biurku ta płyta i jesteśmy w sporym szoku. Przede wszystkim pojawiły się melodie, dość chwytliwe partie wokalne (przynajmniej jak na Ellen) i delikatnie mówiąc bardziej przewidywalne struktury rytmiczne, jak również mniej eksperymentalne aranżacje.

Największym jednak zaskoczeniem są dwa kawałki z gitarami, które brzmią jak utwory pochodzące z płyt żeńskich zespołów indie rockowych! Recenzja albumu w kolejnym drukowanym Magu, a tymczasem zapraszamy do zapoznania się z fragmentami „Dust” w specjalnym zapowiadającym minimiksie, po którym będziecie już mieli pogląd na to, w którym kierunku poszła na nowej płycie szefowa jednego z najlepszych niemieckich labeli Bpitch Control.

Tiga to pomysłodawca jednej z najbardziej efektownych akcji remikserskich w ostatnim czasie – jego produkcje z ostatniego albumu przerabiali już Matias Aguayo, Trevor Jackson i Jamie Lidel, Adam Beyer i Brodinski, Mathew Jonson i Seth Troxler, a także Carl Craig. Najnowsza paczka zawiera trzy wersje numeru „What You Need”. Tym razem za robotę wzięli się wykonawcy związani bliżej z muzyką electro.

Wielbicieli tej stylistyki nie trzeba specjalnie przedstawiać A-Traka, Steve'a Aoki i Chromeo. Wszyscy mają sporo zasług i świetnych produkcji na koncie. Z numerem Tigi zrobili wszystko, co było w ich mocy i stąd EP prezentuje się bardzo okazale, przede wszystkim posiadają spory parkietowy potencjał. Trudno nie ożywić się słuchając skocznej wersji A-Traka, w której słychać zarówno nowoczesność, lata 80. , jak i samego Tigę. Aoki w swoim stylu postawił na muzyczne szaleństwo, a duet Chromeo – również bez zaskoczenia i bardzo dobrze – przypomniał nam kilka ejtisowych syntezatorów i potwierdził talent do pomysłowych aranżacji. Tiga nie ma wyjścia, powinien już zacząć myśleć o wydaniu albumu z imponującą porcją remiksów od dużych nazwisk. Przydałyby się wszystkie w jednym miejscu.

To już druga partia remiksów nagrania „Can't Stop”, na którą warto zwrócić uwagę głównie ze względu na niesamowity remix Prins Thomas. Ten utalentowany Norweg (na zdjęciu poniżej) właśnie wydaje album, o którym na pewno w tym miejscu jeszcze przeczytacie. Na „Remixes II” popełnił kolejny w swojej karierze remix, który można określić mianem „genialny”.

Mamy nadzieję, że zgodzicie się z nami – to prawdziwie kosmiczna fuzja oldschoolowego disco, funku i wielu innych brzmień, przywołujących muzykę dyskotekową sprzed lat, a jednocześnie świetnie sprawdzającą się na parkietach, gdzie cosmic disco ma coraz więcej do powiedzenia. Prins Thomas wyrasta na jedną z najważniejszych postaci dzisiejszej sceny tanecznej (choć album to zupełnie inna para kaloszy, bliżej kosmicznego rocka niż disco) – przy okazji, jeśli jeszcze nie mieliście okazji, sprawdźcie koniecznie poprzednie remiksy tego pana, z których każdy jest oryginalny i świeży, mimo że jego brzmienia w większości nawiązują do tradycji sprzed 30 z okładem lat. Wersja Idjut Boys nie wniosła wiele nowego, w dużej mierze opiera się na dźwiękach z oryginału.