Wszystkie branżowe magazyny i serwisy internetowe o nich piszą, wychwalając jako „coś świeżego”, kolejny godny uwagi odprysk post-dubstepowej ery. Na pewno nie bez znaczenia jest fakt, że wydają w Hotflush Recordings należącym do Scuby, o którym na pewno będzie głośno w podsumowaniach roku: osobiście wydał dwie mocne płyty w kilka miesięcy – kompilację i album. Poza swoimi własnymi dźwiękami ma czuja do wyłapywania nietuzinkowych artystów.

Mount Kimbie to dwóch panów Dominic Maker and Kai Campos, którzy swój pierwszy album wydali rok temu. Drugi krążek „Crooks & Lovers” ma jedną wadę – jest za krótki! Trwa tylko 35 minut, ale przez ten czas mamy szansę delektować się niezliczoną ilością intrygujących dźwięków i rytmów. To idealny przykład, co można zrobić z dubstepem, jeśli posiada się eksperymentalną, IDM-ową duszę. Album raczej do słuchania, niż do parkietowych szaleństw. Warto poświęcić mu trochę czasu, choćby z ciekawości jakie brzmienia w połowie 2010 roku uważane są za świeże i innowacyjne.

Mamy dla Was jeden egzemplarz tego krążka – napiszcie jak się nazywacie i jak byście nazwali muzykę, którą słychać w poniższym filmiku?

Kto miał już okazję uczestniczyć w „dziedzinach” wie, że niesamowita aranżacja otwartej przestrzeni, niepowtarzalna atmosfera, świetne wizuale i ciekawi artyści powodują, że każda impreza na dziedzińcu na długo zapada w pamięci! Macie okazję stać się częścią ostatniej w tym sezonie, pożegnalnej imprezy. Przygotowaliśmy dla Was trzy wejściówki - wystarczy, że wpiszecie swoje imię oraz nazwisko!

Duet Shapeshifters dał o sobie znać po raz pierwszy w 2004 za sprawą singla "Lola's Theme", który niedługo później okazał się międzynarodowym, tanecznym hitem. Wydany rok później singiel „Back To Basics” uplasował się na 10. miejscu brytyjskiej listy przebojów i na stałe scementował miejsce duetu wśród największych graczy brytyjskiej muzyki tanecznej. W 2006 zaś, światło dzienne ujrzał zarówno ich trzeci singiel - „Incredible", jak i debiutancki album, zatytułowany „Sound Advice”.

Jednak Shapeshifters nie są znani tylko i wyłącznie za sprawą swoich parkietowych hitów. Dotychczas, zdążyli zwiedzić już praktycznie każdy zakątek naszego globu, grywając w najgorętszych klubach świata, przy okazji wszędzie zdobywając świetne recenzje.

Start: 22:00

UWAGA:

W przypadku niepogody impreza zostanie przeniesiona do SQ

Czas powysyłać w Waszą stronę trochę płyt ze świeżymi dźwiękami, czyli rozwiązać konkursy związane z naszymi albumami tygodnia i nie tylko. Oto laureaci naszych zabaw:

Mathew Jonson 'Agent of Time' - interfusion@o2.pl

Glimplse 'Runner' - lazanek199@gmail.com

dOP 'Watergate 06' - postscript@wp.pl

Sonda: Gdzie bawicie się w wakacje?

1.Artus
2.domininka90@wp.pl
3.hubo.boss@op.pl

Elektroniczne klasyki w elektronicznych wersjach – Wiktor.

Wszystkich laureatów proszę o kontakt mejlowy marcin@djmag.pl

Phatt Sounds - ich początek datuje się na 1 IV 2007 roku. Wbrew pozorom, to nie żaden dowcip, a faktyczny czas powstania pewnej drogi, którą kolejno podążała grupka osób o wspólnych pasjach. Swoistym mottem, które od początku przyświecało tej grupie ludzi był ogólnie pojęty rozwój. Celebrowanie świeżych, innowacyjnych koncepcji, torowanie i wyznaczanie zupełnie nowych szlaków, stawianie sobie coraz wyżej poprzeczki i ciągłe doskonalenie się. 

W DJ Magazine napisano: „Phatt wyznaje progressive, która oznacza postęp, postęp natomiast nie uznaje granic…”. Zatem bez granic (jak w strefie Schengen), barier czy innych ograniczeń, które zniszczyć mogą to, co najcenniejsze - ludzką myśl i potrzebę tworzenia - podążają jedną ścieżką. Ścieżką miłości do muzyki i pasji jej tworzenia.

25 września będziecie mieli okazję usłyszeć przedstawicieli tego kolektywu po raz drugi  w Poznaniu. Gorącą atmosferę wieczoru podkręcać będą przedstawiciele Phatt Sounds w składzie: Gudowski, Cryshis, Breakout oraz Dee Pump! Wspierać ich będzie poznański duet producencko-DJ-ski - Manteeno & Backlash!

Odważ się na niezapomnianą zabawę przy połamanych bitach, które poruszą wszystkich (bardziej lub mniej) żywych ;) Tech house, tribal, techno, minimal, breakbeat w najczystszej postaci! Zapraszamy!

Dla zainteresowanych mamy pięć wejściówek - wpisujcie swoje imiona i nazwiska!

Klub INQ zaprasza w swoje progi po raz kolejny. Tym razem świętować będziecie urodziny jednego z najzdolniejszych polskich artystów, Kuby Sojki. Jeśli jakimś cudem przeoczyliście go na nieboskłonie nadwiślańskich gwiazd, zapraszamy do zapoznania się z jego bio i materiałami promocyjnymi, znajdującymi się poniżej - zapewniamy, że warto!

• Psi-acoustic - Night session (Telescope, 2007)
• Psi-acoustic - Blue bridge (Telescope, 2008)
• Psi-acoustic - The colors (Enypnion, 2008)
• Kuba Sojka - Running away time (ROHS! records, 2008)
• Psi-acoustic - Inside the soundscapes (ROHS! Records, 2009)
• Kuba Sojka - Message From Earth (Matrix Records, 2009)
• Kuba Sojka - Sexy breath (Minimalsoul Recordings, 2010)

• MR.Bizz - Rima sirsalis/Psi-acoustic remix (ROHS! Records, 2008)
• Madutec - April/Psi-acoustic remix (Telescope, 2008)
• Siasia - Asirium/Kuba Sojka remix (Dirty Stuff Records, 2009)

http://soundcloud.com/kuba-sojka

http://kubasojka.mixntrix.net/

W sobotę 21 sierpnia kolejna odsłona imprez "pod chmurką" - SQ na Dziedzińcu! Kto miał już okazję uczestniczyć  w „dziedzinach” wie, że niesamowita aranżacja otwartej przestrzeni, niepowtarzalna atmosfera, świetne wizuale i ciekawi artyści powodują, że każda impreza na dziedzińcu na długo zapada w pamięci! Gościem najblizszej edycji bedzie rezydent legendarnego belgijskiego klubu La Rocca - Marko.

Mało jest DJ-ów w dzisiejszych czasach takich, jak Marko. Grający od późnych lat osiemdziesiątych, jest rezydentem legendarnego belgijskiego klubu La Rocca, w którym co niedziele gra regularnie już od 18 lat. Lista światowej sławy artystów u boku których Marko występował jest niezwykle imponująca - Blake Baxter, Sander Kleinenberg, David Morales, Oliver Moldan, Marcello, David Guetta, Felix Da Housecat, Sasha, Criss Source, 16 Bit Lolitas, Dave Seaman czy Dr Kucho to zaledwie ich garstka.

Uznawany przez wielu za specjalistę DJ-skiego fachu, Marko również zwiedził praktycznie całą Europę. Dotychczas, miał przyjemność zagrać między innym w licznych klubach we Francji, i Ibizie; Le Petit Prince i Nature One w Niemczech, jak i na pierwszej polskiej edycji Creamfields. Wszędzie zbierał doskonałe recenzje, i wszędzie był zapraszany ponownie…

Kto miał już okazję uczestniczyć w „dziedzinach” wie, że niesamowita aranżacja otwartej przestrzeni, niepowtarzalna atmosfera, świetne wizuale i ciekawi artyści powodują, że każda impreza na dziedzińcu na długo zapada w pamięci!

Wejściówki wygrywają:

• Eliza Fręśko
• Bartłomiej Biernacki
• Izabela Mackiewicz

Glimpse – Runner
(Crosstown Rebels)

Nazwa wytwórni mówi wszystko - „Runner” to dla wielu może być muzyczna kontynuacja zeszłorocznego albumu Jamiego Jonesa. Glimpse to również Brytyjczyk i ma podobne podejście do wycofanego, subtelnego house'u, w którym nie znajdziecie nic, z czym kojarzą termin „house” ci, którzy nie są naszymi czytelnikami. To house, w którym tempo jest średnie, stopy i werbelki  delikatne, basy zdubowane, zamiast ckliwych i łatwych motywów natraficie raczej na dużo pogłosów, melancholijnych klawiszy i odniesień do tradycji soulu i funku.

W przeciwieństwie do Jamiego Jonesa, Glimpse nie zaskakuje zmianami rytmów i nastrojów, „Runner” to kilkadziesiąt minut muzyki dość jednostajnej, wprost stworzonej do słuchania na domowym afterze przed południem. Mięciutkie Rhodesy i inne ciepło brzmiące fortepiany czy sample wokalne, z gracją nałożone na  organiczne perkusje dosłownie czarują i poprawiają krążenie we krwi. Po długiej nocy z mocniejszymi brzmieniami to może być Wasz ulubiony od dziś balsam na uszy i duszę. Jeżeli nie macie czasu na cały krążek, proponuję najpierw odpalić: „Walk Tall”, „Alone Again”, „I Know it I Show it” i pięknie wieńczący album „Train To Austria”. Miód i orzeszki.

8/10 (Jarek Janiszewski)

P.S. Pytanie konkursowe: w jakim klubie w Polsce pobawilbyście się przy takiej muzyce?

Francuskiej ekipie dOP polski DJ MAG mocno kibicuje od samego początku istnienia. Pisaliśmy kiedyś o „francuskim humorze”  w kontekście dOp i Noze, obie ekipy znajdziecie tutaj pod numerem dwa na kompilacji. dOP wszystkimi kolejnymi posunięciami potwierdzają, że daleko im do światowej średniej. Zarówno w ich produkcjach jak i miksach często ma się wrażenie, że taneczny beat został tu dorzucony jakby przez przypadek. Tyle się dzieje w warstwie aranżacyjnej, że gdyby go nie było, mielibyśmy do czynienia z pełnoprawną muzyką soul czy funk. Dużo żywych instrumentów, zwłaszcza dętych, klimat jak z francuskich barów wieczorową porą. Do tego duża doza wyobraźni i nieodzowny dystans do świata i siebie,  jakiś kabaretowy feeling. Rzadkość na światowej scenie muzyki tanecznej. Plus nietypowe, oniryczne wokale, zaskakujące dźwięki, dużo ryzykownych pomysłów, dla fanów typowych beatów dość dezorientujących – trudno się czasem domyślić, czy jesteśmy na imprezie, nu-jazzowym koncercie czy występie Prince'a na przykład.

W prawie wszystkich numerach dOP mniej lub bardziej maczali palce, ale trudno powiedzieć, żeby klimat był ciągle taki sam, w każdym razie są wyjątki. Między utworami z Aquarius Heaven i z Seuil jest np. niepasujący do nich kawałek z Daniele Papinim, zbyt ... stricte klubowy, odstający brzmieniem i atmosferą. Najwięcej frajdy sprawiają kawałki, z jakich najbardziej znani są panowie z dOP – jak ten z Mathiasem Kadenem, gdzie mamy wrażenie, że taneczni producenci zmieszali się na rynku jakiegoś miasta z orkiestrą miejscowego domu kultury i zaczęli wspólny, zwariowany jam... Albo gdy we wspólnym numerze z naszymi Catz N' Dogz czarują niepokojącym pianinem i przestrzenią. O czym jeszcze warto wspomnieć? To w dużym stopniu jednak mroczna muzyka, wymagająca wsłuchania się, łatwych rozwiązań i przymilania się do słuchacza tu nie znajdziecie. Dominują szalone, narkotyczne wizje, niepozbawione subtelności i muzycznego wyrafinowania. Wyjątkowa pozycja, warto o nią powalczyć w naszym konkursie.

8.5/10 (Marcin Żyski)

Pytanie konkursowe: jak byście Waszym rodzicom wyjaśnili jaką muzykę grają i tworzą dOP?

Czy w wakacje bawicie się więcej i częściej niż w pozostałych częściach roku? Chodzicie do klubów? Jeśli tak, to jakich? Zaliczacie festiwale? Jeśli tak, to jakie i dlaczego?
Jak wygląda lato w wykonaniu polskiego klubowicza, miłośnika tanecznej muzyki elektronicznej? A może więcej czasu spędzacie na grillach, spotkaniach ze znajomymi, domówkach czy w pubach nad jeziorami albo morzem? Czy krążycie po Europie szukając wrażeń na zagranicznych imprezach/festiwalach?

Dajcie znać jak to u Was wygląda, najciekawsze wypowiedzi wydrukujemy we wrześniowym DJ MAGU, a oprócz tego nagrodzimy trzema ciekawymi płytami CD z nową muzyką.
Koniecznie albo się zalogujcie albo wpiszcie mejla.

Mathew Jonson – Agents Of Time
(Wagon Repair)

Cobblestone Jazz na ostatniej płycie udowodnił, że minimalistyczna elektronika może brzmieć arcyciekawie. Panowie przy użyciu kilku zaledwie dźwięków, w tym charakterystycznych dla CJ vocoderowych wokalnych wstawek, potrafią zmontować całość, która bynajmniej nie jest nudna czy monotonna. Świetne wyczucie jeśli chodzi o aranż i błyskotliwe, wysmaczone zestawienie dźwięków to największe atuty drugiego albumu CJ. Mózgiem projektu Coblestone Jazz jest zdecydowanie Mathew Jonson, którego jeszcze ciepła, solowa, debiutancka (!) płyta jest do wygrania w naszym konkursie.

Na rynku pojawia się mnóstwo rozmaitych albumów, jednak zawsze jest kilka wyczekiwanych, które są dużym wydarzeniem jeszcze przed oficjalną premierą.
Jonson to muzyczne zjawisko i intrygujący, oryginalny styl. Na „Agentach czasu” słychać, że jest to hi endowy poziom, że mamy do czynienia z nietuzinkową postacią, która nie odcina kuponów od swojego dorobku. Wciąż pojawiają się subtelne melodie, niepowtarzalny groove, a wszystko jakby nabrało powietrza. Jonson wciąż brzmi świeżo, nawet starsze produkcje, jak „Marionette” są jak najbardziej aktualne i potrafią przywalić mroczną, tajemniczą atmosferą z potężnym rozmachem. Niby minimal, niby niewiele się dzieje, a jednak głębia brzmienia, mnogość gatunkowa i dźwiękowa (porównajmy choćby down tempowe, mroczne „Night Vision” i „Sunday Disco Romance” w klimacie… disco) sprawiają, że dochodzimy do wniosku, iż pan Jonson to bez wątpienia chodząca, muzyczna encyklopedia. Jednak zaskakujące jest, że więcej na AOT sennych, magicznych, samotnych i smutnych produkcji niczym u Boards Of Canada. Surowa, zimna elektronika w czystej postaci.

8/10 (Marcin Piątyszek)

Konkurs! Do wygrania album Jonsona. Pytanie konkursowe: najlepszy kawałek w dorobku Mathew Jonsona. Wpisujecie też nazwiska albo adres mejlowy.