W sobotę 21 sierpnia kolejna odsłona imprez "pod chmurką" - SQ na Dziedzińcu! Kto miał już okazję uczestniczyć  w „dziedzinach” wie, że niesamowita aranżacja otwartej przestrzeni, niepowtarzalna atmosfera, świetne wizuale i ciekawi artyści powodują, że każda impreza na dziedzińcu na długo zapada w pamięci! Gościem najblizszej edycji bedzie rezydent legendarnego belgijskiego klubu La Rocca - Marko.

Mało jest DJ-ów w dzisiejszych czasach takich, jak Marko. Grający od późnych lat osiemdziesiątych, jest rezydentem legendarnego belgijskiego klubu La Rocca, w którym co niedziele gra regularnie już od 18 lat. Lista światowej sławy artystów u boku których Marko występował jest niezwykle imponująca - Blake Baxter, Sander Kleinenberg, David Morales, Oliver Moldan, Marcello, David Guetta, Felix Da Housecat, Sasha, Criss Source, 16 Bit Lolitas, Dave Seaman czy Dr Kucho to zaledwie ich garstka.

Uznawany przez wielu za specjalistę DJ-skiego fachu, Marko również zwiedził praktycznie całą Europę. Dotychczas, miał przyjemność zagrać między innym w licznych klubach we Francji, i Ibizie; Le Petit Prince i Nature One w Niemczech, jak i na pierwszej polskiej edycji Creamfields. Wszędzie zbierał doskonałe recenzje, i wszędzie był zapraszany ponownie…

Kto miał już okazję uczestniczyć w „dziedzinach” wie, że niesamowita aranżacja otwartej przestrzeni, niepowtarzalna atmosfera, świetne wizuale i ciekawi artyści powodują, że każda impreza na dziedzińcu na długo zapada w pamięci!

Wejściówki wygrywają:

• Eliza Fręśko
• Bartłomiej Biernacki
• Izabela Mackiewicz

W wielkim jak Niagara oceanie muzyki elektronicznej czas na małą przerwę i zwrot percepcji słuchu w kierunku zjawisk o akustycznym wydźwięku. Bez wątpienia dobrym przykładem na tego typu aktywność będzie siedmiosobowy niemiecki band Feindrehstar. Zwycięzcy Creole World Music Prize w Niemczech w 2009 roku, zostali zauważeni trzy wiosny wcześniej za sprawą singla Dancetrack na Sonar Kollectiv. 

Po czterech latach pracy przyszedł moment na wypuszczenie pełnego albumu który wyprodukował Jackmate aka Soulphiction w berlińskim studiu Jazzanovy. Brzmienie Freihdrestar to skrzyżowanie Fela Kuti i Henrika Schwartza ukształtowane przez wirtuozów trąbki, saksofonu, gitary basowej, perkusji, klasycznego rhodesa wraz z dopełniejącymi elementami skreczu i samplingu. Jak powtarzają artyści „jest to granie muzyki klubowej w tradycyjny sposób czyli na instrumentach“ czyli tworzenie nowego zjawiska zwanego „Krautclabem“. 

Na Vulgarian Knights posłuchamy dziesięć kompozycji zabarwionych nu-jazzem, broken beatem w mieszance z klasyczną rytmiką soulu i bluesa. Do najbardziej wyrazistych utworów trzeba zaliczyć groowujący a nawet odrobinę psychodeliczny Arabikana, niczym soundtrack z detektywistycznego serialu Turkyemsbour, oraz downtempowo-nostalgiczny Vulgarian Knights. Wielowątkowość albumu nie pozwala na konsternację czy nudę, do tego afroamerykański klimat całości zapewni dynamikę do tupnięcia nogą lub dobre tło dla dłuższego romansu z tequilą sunrise.

Tytuł może wyglądać przerażająco, ale gdy tylko usłyszycie nagranie w załączniku, przyznacie rację nam i kilku innym portalom muzycznym, które tak okrzyknęły spowolnione osiemset (!) procent nagranie amerykańskiego gwiazdora MTV i innych tego typu stacji.

Niejeden artysta ambientowy nie powstydziłby się takiego utworu, zapraszamy na trzydzieści pięć minut pięknej podróży z nowym królem muzyki alternatywno-ambitnej, Justinem Bieberem. ;)

Label Johna Digweeda zbliża się w szybkim tempie do okrągłej liczby stu pozycji - postanowiliśmy przybliżyć Wam jedną z ostatnich releasów tego wydawnictwa.

Luis Junior – BG – Bedrock 91

Bedrock dość obficie raczy nas singlowymi wydawnictwami, przez co lato, oprócz paraliżującego upału, obfituje bogactwem sonicznych delikatesów. Dziewiędziesiąte pierwsze wydawnictowo Bedrocka należy do Luisa Juniora który zadebitutował u Digweeda singlem "Colache" na Bedrock Digital. Luis Junior to w rzeczywistości Luis Vaquera Garcia, dobrze znany hiszpański DJ radiowy i klubowy. 

W oryginalnej wersji BG mamy do czynienia z dziesięciominutową formą gigantycznego jednostajnego basu,na kształcie którym bazuje większość produkcji z kręgów psychedelic trance - tutaj oczywiście puls jest wolniejszy. Na basowym kręgosłupie powoli buduję się typowy nostalgiczno-epicki, bedrockowy temat oraz powolne, przyczajone narastanie. Świetna pozycja, ukazująca że progressive house wciąż nie zaczął pożerać swojego ogona. Numer dwa to tech funkowy, enegetyzujący remiks Jimmiego Van M Baboopa. Ocierający się o minimalne wpływy zacieśnia formułę, dostarczając parkietowej elektryki. Ostatnie interpretacja kanadyjczyka Richiego G, głebsza, dubbująca, ale niestety nudzi.

Elf – (Bartosz piwowar)

9 sierpnia czyli dokładnie wczoraj swoją premierę miała świeża, interesująca EP wytwórni Fruit Machine. Ze wstępnych feedbacków wynika, że materiałem zainteresowali się do tej pory m.in. Dave Seaman, Hernan Cattaneo, Henry Saiz, Nic Fanculli, Marc Dosem, Flash Brothers czy Dr Motte. Mamy nadzieję, że ci znani i szanowani artyści polubili nie tylko wersję oryginalną, ale też zamieszczony na tym wydawnictwie autorstwa polskiego duetu.

Fusion F & Come T już nas przyzwyczaili do jakości i nie inaczej jest tym razem. Znów udało się opowiedzieć wciągającą, muzyczną historię, tym razem na pierwszym planie mamy oldschoolowe klawisze, przypominające zakurzone nagrania Jeana Michela Jarre'a czy innych legend syntezatorowej elektroniki. Nie zabrakło konkretnej linii basowej i wielowątkowej aranżacji – warto posłuchać kolejnej porcji muzyki od naszych progresywnych pewniaków.

A teraz coś z zupełnie innej beczki – nam szczęki opadły i nie możemy zamknąć ust z wrażenia. Przeważnie to klasyki innych gatunków przerabiane są na wersje klubowe, tymczasem mamy dla Was dwie absolutne perły w konkurencji odwrotnej. Maxence Cyrin lubuje się w reinterpretowaniu na fortepianie wszelakiej muzyki, z elektronicznych utworów polecamy Wam jego wersje „Around The World” z repertuaru Daft Punk i „Windowlicker” Aphex Twina.

Poniżej znajdziecie też niesamowite, fortepianowe oblicze klasyka Detroit techno „Strings of Life” Derricka Maya w wykonaniu Francesco Tristano. Wsłuchajcie się uważnie, a nietuzinkowe wrażenia i gęsia skórka gwarantowane. Może znacie inne, tego typu muzyczne ciekawostki? Klubowe hity zagrane na fortepianie, skrzypacach czy instrumentach dętych? Czekamy na tytuły, dla jednego/jednej z Was przygotowaliśmy nagrodę w postaci płyty CD z muzyką... nietypową. Tymczasem przyjemności!

To może być doskonały pretekst do rozpoczęcia zagorzałej dyskusji – czy największe gwiazdy dubstepu mają już dość siedzenia w muzycznym undergroundzie i postanowiły zawojować mainstream? Od dubstepowej supergrupy Benga, Skream i Artwork można by teoretycznie oczekiwać jakieś nowej jakości, świeżego brzmienia, a co najmniej zaskoczenia.

Tymczasem ich debiutancki singel jako Magnetic Man „I Need Air” to właściwie trancestep znany choćby z setów Johna B. Zaczyna się od trancowych klawiszy, następnie pojawia się mocno melodyjny żeński wokal i bardzo „lekka, łatwa i przyjemna” warstwa rytmiczna. Słychać w niej dubstep, ale też blisko jej do r'n'b czy hip-hopu. Całość brzmi jak maistreamowy pop – ciekawszy od światowej średniej, ale jednak. A Wy co myślicie na ten temat? Teledysk ogląda się świetnie, zawiera bowiem wstawki z festiwalu Big Chill. 

Na dobry początek nowego tygodnia mamy dla Was teledysk Anthony Rothera, który być może nie jest świeży jak ciepłe bułeczki (pojawił się w czerwcu), ale po pierwsze – może okazać się świetnym pretekstem do posłuchania jego ostatniego albumu „Popkiller 2”, albo powspominania jego występu w Płocku z ostatniego weekendu, po którym zebrał sporo świetnych recenzji.

Przy okazji klipu do „Disco Light” po raz milionowy trzeba by wspomnieć, jaka to wielka szkoda, że dziś jedynym miejscem dla tego typu twórczości jest internet. Wbrew mocarnemu brzmieniu kawałek jest przecież całkiem strawny i melodyjny. Przy okazji – sprawdźcie komentarze pod klipem, gdzie Anthony osobiście dyskutuje z jego fanem, który wspomina jego płytę „Telekraft” i żałuje, że albumy z cyklu „Popkiller” odbiegają od niej poziomem. Niestety wypowiedzi są po niemiecku, ale na pewno zrozumiecie, kiedy Anthony tłumaczy, że nie robi muzyki dla pieniędzy...

Dobry, klubowy beat połączony z wokalem w języku polskim to wciąż zjawisko właściwie niespotykane. Tym bardziej sympatycznie słucha się tej produkcji – właśnie nakładem Dice Records ukazuje się remiks braci Harty dla Ramony Rey „Znajdź i weź”. Czy sprawdzi się na technicznych imprezach? Sami jesteśmy ciekawi.

Ramona Rey ma tylu fanów co wrogów, ale to bez wątpienia jedna z najbardziej oryginalnych polskich wokalistek, a niektóre jej kawałki można zaliczyć do najbardziej odważnych eksperymentów na skrzyżowaniu popu i ciekawej elektroniki w naszym kraju. To wszystko, przypomnijmy, dzięki producentowi Igorowi Czerniawskiemu, który kiedyś dowodził zespołem Aya RL, a w ostatnich latach jako Giro Arana wydawał minimal techno w wytwórni Jacka Sienkiewicza Recognition. Czekamy na Wasze opinie, jak jej nietuzinkowy głos i sposób śpiewania wkomponował się w techniczny groove braci Harty.

Glimpse – Runner
(Crosstown Rebels)

Nazwa wytwórni mówi wszystko - „Runner” to dla wielu może być muzyczna kontynuacja zeszłorocznego albumu Jamiego Jonesa. Glimpse to również Brytyjczyk i ma podobne podejście do wycofanego, subtelnego house'u, w którym nie znajdziecie nic, z czym kojarzą termin „house” ci, którzy nie są naszymi czytelnikami. To house, w którym tempo jest średnie, stopy i werbelki  delikatne, basy zdubowane, zamiast ckliwych i łatwych motywów natraficie raczej na dużo pogłosów, melancholijnych klawiszy i odniesień do tradycji soulu i funku.

W przeciwieństwie do Jamiego Jonesa, Glimpse nie zaskakuje zmianami rytmów i nastrojów, „Runner” to kilkadziesiąt minut muzyki dość jednostajnej, wprost stworzonej do słuchania na domowym afterze przed południem. Mięciutkie Rhodesy i inne ciepło brzmiące fortepiany czy sample wokalne, z gracją nałożone na  organiczne perkusje dosłownie czarują i poprawiają krążenie we krwi. Po długiej nocy z mocniejszymi brzmieniami to może być Wasz ulubiony od dziś balsam na uszy i duszę. Jeżeli nie macie czasu na cały krążek, proponuję najpierw odpalić: „Walk Tall”, „Alone Again”, „I Know it I Show it” i pięknie wieńczący album „Train To Austria”. Miód i orzeszki.

8/10 (Jarek Janiszewski)

P.S. Pytanie konkursowe: w jakim klubie w Polsce pobawilbyście się przy takiej muzyce?