We wrześniu na naszych łamach mówił o tym, że właśnie nadeszła kolejna złota era dla drum’n’bassu. Rzeczywiście – Bukem w tym pięknym i żywym miksie przedstawia nam wielu dotąd nieznanych, intrygujących producentów. Już po trackliście można też wywnioskować, kto według guru zasługuje na największą uwagę: Furney jest pięć razy (!), Paul SG pojawia się aż trzykrotnie, Locksmith dwa razy.

Znam kilka osób, dla których mogłaby na świecie istnieć tylko muzyka Bukema i jego wytwórni – dla nich ta kompilacja będzie kilkudziesięciominutową nirwaną. Dla innych też może być, jeśli zagłębią się w tę muzyczną wycieczkę po pomysłowych, oszczędnych basach i towarzyszących im klimatycznych padach. Ta muzyczna substancja działa niejako w dwóch prędkościach, inaczej działa na różne części ciała – nogi i tułów kołyszą się do połamanych, szybkich i zagęszczonych rytmów, a głowa nurza się w soulfulowych lub wręcz ambientowych plamach. LTJ Bukem urodził się po to, by doskonale produkować i miksować subtelny drum’n’bass, „FabricLive 46” to kolejny, (bardzo) żywy dowód na jego nieomylność w tej materii.

10/10 (Marcin Żyski)

Oxia to jeden gość pochodzący z Francji, niezwykle doświadczony producent, urodzony w 1971 roku! Kilka lat temu podbił parkiety ze stricte tech-housowymi bombami, teraz powraca w arcypopularnej oficynie należącej do Nicka Curly 8bit. Jak sugeruje już nazwa labela, najnowsze tracki Oxii to bliscy kuzyni modnych ostatnio roots-dub-deep-housowych przebojów, po które sięgają zarówno didżeje housowi, jak i techniczni.

Jest w nich też duch progressive house'u, o czym mogliśmy przekonać się w ostatnią sobotę w poznańskim klubie SQ, podczas spotkania z Johnem Digweedem. W pierwszej godzinie swojego seta Digweed zagrał oba utwory z wydanej niedawno EPki - 'Sun Step' (video poniżej) i 'Whole Life'. Obie te produkcje aktualnie znajdują się w TOP 10 najlepiej sprzedających się utworów na Beatporcie.

Coraz więcej się ostatnio o nich mówi i nic dziwnego - ich brzmienie trudno określić, dźwięki ciężko sklasyfikować, a kompozycje zamknąć w sensownych kilku zdaniach. Ich produkcje wywołują wielkie emocje, a oryginalność ich dokonań budzi zachwyt u koneserów. Pochodzą z Izraela, spotkali się dekadę temu, a wspólne rzeczy wydają od 2003 roku.

W ich numerach słychać wielką muzyczną erudycję, co na pewno ma związek z ich przeszłością. Zanim zajęli się taneczną elektroniką, tworzyli m.in. post-rock, jazz czy muzykę etniczną. Żeby oddać Wam klimat ich twórczości, załączamy od razu dwa klipy. Warto otworzyć się na nowe muzyczne doznania, bo duet Juju & Jordash wyrasta na sensację undergroundowej klubowej sceny.

Juju & Jordash - Deep Blue Meanies from Gno Pants on Vimeo.

Raz na jakiś czas proponujemy nasze typy do miana Odkrycia Roku 2009, czas na Wasze propozycje. Przypominamy, że nie chodzi tu wyłącznie o postaci, które zadebiutowały w tym roku, raczej takie, które odcisnęły swoje piętno na brzmieniu muzyki tanecznej, wymyśliły coś nowego, podbiły parkiety, wydały doskonały album i tak dalej.

Zaczynamy wielki konkurs na Odkrycie 2009 – wielki, bo mamy dla Was aż 10 singli z dobrą muzą (ta liczba może jeszcze wzrosnąć). Rozlosujemy je wśród wszystkich, którzy zaproponują w komentarzach  swoje typy, a wyniki plebiscytu opublikujemy w kolejnym DJmagu. Sprawdźcie raz jeszcze wszystkie muzyczne pliki na Waszym dysku – te z datą utworzenia 2009 – i podajcie swoje TOP 5. Jeżeli monitorujecie też polską scenę, przyda się też krajowe TOP 5. Czekamy!

Fritz Kalkbrenner – Wingman EP
(Baalsaal Music)

Brat popularnego ostatnimi czasy Paula (obok produkcji zajął się aktorstwem - z pozytywnym skutkiem) Fritz swoim talentem z pewnością nie ustępuje bratu, a co więcej ubarwia swoje utwory wokalem. Słychać tu wiele pokrewnych elementów, jak charakterytyczne, śliskie i wymuskane brzmienie w produkcjach Paula, prostota aranżacji utworów i nieksomplikowane, acz chwytające za serce melodie. To świetny przepis na utwór, który w przypadku obu braci sprawdza się zadziwiająco dobrze.

Tym panom wystarczy jeden dobry sampel, by zmontować dynamiczny, misterny i bardzo parkietowy numer. „Was Right Been Wrong”, który znajdziemy na EPce w dwóch różnych wersjach (plus oryginał) to bardzo melodyjny, nostalgiczny utwór. „Blackmail” to utrzymany w podobnej stylistyce, długi ibizowy, loungowy klimat plus mnóstwo iskrzących się, soczystych talerzy. Z kolei tytułowy „Wingman” to już czysto downtempowy, niezwykle przyjemny track oparty na jednym gitarowym samplu, który jednak wprowadza w swego rodzaju trans. Ciekawe gdzie dalej będzie wędrował Fritz K..

8/10 (Marcin Piątyszek)

Jeden z najwybitniejszych housowych twórców, kojarzony z klimatycznymi, deepowymi produkcjami. Nie wszyscy jednak wiedzą, że mówi się o nim jako ojcu chrzestnym gatunku UK garage, bo właśnie w takiej konwencji rozpoczynał swoją produkcyjną i didżejską działalność na początku lat 90.

No właśnie - pierwszą EPkę wydał już w 1994 roku, od tamtego czasu wiele się u niego zdarzyło, przede wszystkim stał się profesorem od doskonałych, housowych remiksów, którymi hipnotyzuje parkiety do dziś. Oto jego najnowsza produkcja, tym razem jako Hangman - warto się zagłębić!

Znany i szanowany na całym świecie duet przymierza się do wypuszczenia kolejnego w swojej owocnej karierze krążka studyjnego. 'Black Light' planowo ma się ukazać w lutym 2010, a ostatnio w sieci zadebiutował teledysk promujący singiel 'I Won't Kneel', wzięty właśnie z nadchodzącego albumu. Wokalnie w tym numerze udziela się Saint Saviour, a aranżacja zmierza definitywnie w stronę lat osiemdziesiątych.

Czyżby Groove Armada to kolejni artyści próbujący zmierzyć się ze stylistyką 'ejtis'? W jaki sposób poradzą sobie z tym panowie z Groove Armady? Na odpowiedzi poczekamy do lutego, a do tego czasu zostaje nam delektowanie się tym singlem. Życzymy miłego seanso-odsłuchu. 

Ma zaledwie 23 lata, a już został okrzyknięty jedną z największych nadziei drum'n'bassu. Właśnie dotarła do nas paczka z albumem '1984', który to jest pierwszym długogrającym wydawcnitwem w karierze tego utalentowanego Belga.

Dotychczas Alix Perez wydawał dla takich wytwórni, jak Shogun Audio, Liquid V, Bassbin, Creative Source, Horizons, Progress, Brigand czy Fokuz i współpracował między innymi z takimi gwiazdami jak Jenna G, Redeyes, Sabre, MC Fats, Spectrasoul, Specific, Lynx czy Zero T. Już w przyszły weekend pojawi się w poznańskim klubie SQ, czytajcie nas w przyszłym tygodniu, będziemy mieli bilety na tę imprezę. A tymczasem posłuchajcie fragmentu albumu '1984' czyli kawałka tytułowego.

Na Modfunk od zawsze mówiło się jako o polskiej odpowiedzi na Daft Punk. Od początku istnienia słychać było u nich fascynację francuskim electro, poza tym duet znany jest też z bardzo wyjątkowych teledysków. Sprawdźcie koniecznie na youtube klipy do 'Souler' czy 'We Got Game'. Najnowsze video macie poniżej, i znowu jest bardzo interesująco, artystycznie.

Przypomnijmy też, że duet Modfunk szefuje labelowi Seek Records, dzięki któremu odkryli już kilka talentów, jak chociażby Pol Rax. Mamy dla Was krążki z ostatnim jak dotąd, drugim albumem Modfunk 'Emo Funk', na którym znajdziecie m.in. remix francuskiego Demona, jak również wspólny numer z wokalistą kultowego duetu Cassius. To właśnie ten track poniżej, do którego powstał kolejny w karierze Modfunk znakomity teledysk.

Mamy dla Was 2 sztuki albumu, napiszcie nam w komentarzach kto Waszym zdaniem godnie reprezentuje polską scenę electro?  

Jak pisze w naszej recenzji Hubert Maćkowiak: "Drugi album Union Jack jawi się jako obraz naturalnej ewolucji gatunku. Jest dojrzalszy, dystyngowany, ale przy tym równie nurtujący oraz hipnotyzujący. Syntezatorowa symfonia w „Submerge”, nosząca w sobie organiczny pierwiastek „Water Drums”, uwypukla tylko wewnętrzną spójność płyty. Autorzy z lekkością żonglują stylistykami z pozoru odległymi i co rusz przechodzą od zadziornych acidowych linii basu do niewinnego, przestronnego downtempo, które wcale nie brzmi jak konieczny dodatek. „Lifeblood”, a więc filmowe interludium, obrazowe „Mainlining” i słoneczne „The Dark Major” – one wszystkie są tu nie bez przyczyny.

Natomiast nieprzeniknione, demoniczne „Papillon” i „Funnelweb” definiują sedno pojęcia progressive trance. Próżno tu szukać porównań czy konkurencji wśród obecnego mainstreamowego trance’u. Nikt już tak nie gra, toteż esencję tej muzyki łatwiej odnaleźć m.in. wśród progresywnego psytrance’u. Do pełni szczęścia brakuje jedynie zapewnienia, że duet nie zniknie ze sceny zaraz po premierze, by pojawić się z trzecim krążkiem tuż przed emeryturą.

10/10 (Hubert Maćkowiak)

P.S. Więcej na temat tego krążka w aktualnym DJmagu.