Jeszcze niedawno o Pol_On pisaliśmy jak o młodszych kuzynach Catz N' Dogz, jako początkujących i obiecujących polskich producentach. Wygląda jednak na to, że takie określenia przestały być aktualne. Mike P i PanK w szybkim tempie awansowali do ścisłej czołówki krajowych twórców muzyki house, dodajmy – w swojej głębokiej i frapującej odsłonie. Być może dobrym określeniem ich twórczości jest tytuł jednej z kompilacji, na której znalazła się również ich muzyka: Neo House?

Na wszelki wypadek, gdybyście przegapili ich aktywność z ostatnich kilku miesięcy rzućcie okiem na imponujący zestaw wytwórni, w których wydawali swoje produkcje. PETS należąca do Catz N' Dogz nikogo nie dziwi, ale już EP-ki we Freerange, labelu należącym do guru deep house'u Jimpstera czy Conaisseur Recordings powinny zwrócić Waszą uwagę. Najnowszy remiks chłopaków powstał do nagrania Timo Garcii i ukazuje się w Dieb Audio. Gęsty aranżacyjnie deepowy house z naleciałościami tech-house'u a nawet Detroit techno to już znak rozpoznawczy Pol_On. W takiej formie zawojują kolejne światowe labele. Gratulacje! 

Pierwsza scena z piłeczkami przypomina motyw, który pojawił się w tegorocznym audiowizualnym secie Plastikmana, potem również jest ciekawie, choć zarówno ze względu na warstwę muzyczną, jak i obrazek trudno spodziewać się tego klipu w dziennej rotacji dzisiejszych telewizyjnych stacji muzycznej, które wiadomo co grają i dlaczego. Najwidoczniej panowie z The Chemical Brothers nie zamierzają chodzić na daleko idące kompromisy z dzisiejszym muzycznym światem, co im się oczywiście chwali.

Mając tak rozpoznawalną markę oczywiście nie muszą tego robić, z drugiej strony pojawia się pytania czy z nową twórczością trafią do dzisiejszych miłośników „nowej i ciekawej muzyki”? Czy nadal tworzą coś nowego i świeżego czy najlepsze lata mają już za sobą? Nam „Another World” wpadło w ucho, ale rzeczywiście o odkrywaniu nowych lądów chyba nie może być mowy. Tak czy inaczej polecamy te niespełna trzy minuty z ciekawą muzyką i ciekawym teledyskiem.

Ostatni album Caribou zatytułowany „Swim” to jedna z największych muzycznych sensacji, jakie pojawiły się w tym roku, na pewno uwzględniony będzie w wielu podsumowaniach 2010. Dzięku niemu o Caribou zasłużenie dużo się mówi i pisze, został też zaproszony na prawie wszystkie prestiżowe festiwale na świecie. Nic dziwnego – jest w tej muzyce świeżość, jest dźwiękowa erudycja i wyczucie, jest energia i jednocześnie delikatność.

Polecamy Waszej uwadze cały album, tymczasem na kilka najbliższych minut zapraszamy Was do świata muzyki połaczonej z wizją, Caribou bowiem postarał się o sugestywny i adekwatny do dźwiękowej zawartości teledysk do utworu „Sun”. Warto się wsłuchać i wpatrzeć, a nawet zatańczyć z głównymi bohaterkami klipu. „Sun” to w tej chwili jeden z najlepiej sprzedających się utworów a kategorii „electronica”. Polecamy!

Francuskiej ekipie dOP polski DJ MAG mocno kibicuje od samego początku istnienia. Pisaliśmy kiedyś o „francuskim humorze”  w kontekście dOp i Noze, obie ekipy znajdziecie tutaj pod numerem dwa na kompilacji. dOP wszystkimi kolejnymi posunięciami potwierdzają, że daleko im do światowej średniej. Zarówno w ich produkcjach jak i miksach często ma się wrażenie, że taneczny beat został tu dorzucony jakby przez przypadek. Tyle się dzieje w warstwie aranżacyjnej, że gdyby go nie było, mielibyśmy do czynienia z pełnoprawną muzyką soul czy funk. Dużo żywych instrumentów, zwłaszcza dętych, klimat jak z francuskich barów wieczorową porą. Do tego duża doza wyobraźni i nieodzowny dystans do świata i siebie,  jakiś kabaretowy feeling. Rzadkość na światowej scenie muzyki tanecznej. Plus nietypowe, oniryczne wokale, zaskakujące dźwięki, dużo ryzykownych pomysłów, dla fanów typowych beatów dość dezorientujących – trudno się czasem domyślić, czy jesteśmy na imprezie, nu-jazzowym koncercie czy występie Prince'a na przykład.

W prawie wszystkich numerach dOP mniej lub bardziej maczali palce, ale trudno powiedzieć, żeby klimat był ciągle taki sam, w każdym razie są wyjątki. Między utworami z Aquarius Heaven i z Seuil jest np. niepasujący do nich kawałek z Daniele Papinim, zbyt ... stricte klubowy, odstający brzmieniem i atmosferą. Najwięcej frajdy sprawiają kawałki, z jakich najbardziej znani są panowie z dOP – jak ten z Mathiasem Kadenem, gdzie mamy wrażenie, że taneczni producenci zmieszali się na rynku jakiegoś miasta z orkiestrą miejscowego domu kultury i zaczęli wspólny, zwariowany jam... Albo gdy we wspólnym numerze z naszymi Catz N' Dogz czarują niepokojącym pianinem i przestrzenią. O czym jeszcze warto wspomnieć? To w dużym stopniu jednak mroczna muzyka, wymagająca wsłuchania się, łatwych rozwiązań i przymilania się do słuchacza tu nie znajdziecie. Dominują szalone, narkotyczne wizje, niepozbawione subtelności i muzycznego wyrafinowania. Wyjątkowa pozycja, warto o nią powalczyć w naszym konkursie.

8.5/10 (Marcin Żyski)

Pytanie konkursowe: jak byście Waszym rodzicom wyjaśnili jaką muzykę grają i tworzą dOP?

Czas na kolejnych polskich producentów, o których być może jeszcze nie słyszeliście, a już kilka bardzo dobrych rzeczy mają „za uszami”. Filip Kaczmarek aka Kobana i Mariusz Siekierka aka Hatchet. W poczukiwaniu ich poprzednich utworów odsyłamy na Facebook i Soundcloud, tymczasem mamy dla Was rzecz z ostatniej chwili, z tego tygodnia, ściślej z 26 lipca.

Panowie wykonali bardzo interesujący remiks dla innego, tym razem rosyjskiego duetu Moonbeam, który świetnie sobie radzi w muzycznym świecie na styku progressive house'u i trance'u. Słychać naprawdę jędrne brzmienie i pomysłowość aranżacyjną. Pełen profesjonalizm, przyznacie, że słucha się tego z dużą przyjemnością. Podobnie zresztą jak wielu innych kawałków tego duetu. Będą ludzie, polecamy. No i sprawdźcie z jakim sprzętem się lansują na zdjęciu :).

Lazy M to Michał Aleksiewicz, który – jak łatwo sprawdzić na jego facebookowym profilu – jest młodym i bardzo aktywnym producentem z Dęblina. Jego muzyczna nisza to dość minimalistyczne techno z charakterystycznymi, starającymi się urwać nam głowy niepokojącymi i narastającymi dźwiękami. Mroczny klimat w zestawieniu ze zdyscyplinowanym, motorycznym rytmem to najwidoczniej cel Michała. Czy satysfakcjonujący miłośników technicznych beatów? Ocenę pozostawiamy Wam, dajcie znać co myślicie o produkcjach nowej twarzy znanej jako Lazy M. 

Najważniejsze kawałki jak dotąd to remiks dla HouseEssence, grany przez Tomy'ego DeQlerque'a (m.in. Toolroom), „Psychotek” dla Picche Records, „Minimal Train” (swego rodzaju podsumowanie stylistyki Michała) dla Tight Lipped i najnowsza EP-ka wydana w Miniatures, wytwórni należącej do Phunk Investigation. Dwa numery na niej zawarte to: „Rude Boy” i „Samurai”, krótko mówiąc wciąż eksplorujące podobne muzyczne terytorium – kto lubi takie wkręcające, narastające i wiercące w głowie produkcje, powinien być zadowolony. Wydaje się, że czegoś jeszcze w tych kawałkach brakuje, ale przekaz jest czytelny.

Kto należy do miłośników muzyki wydawanej w wytwórni należącej do Jarka Czechowskiego Sentence Records, musi nauczyć się być cierpliwym – kolejne wydawnictwa niestety nie pojawiają się co tydzień czy miesiąc. Może pewnego pięknego dnia to się zmieni, a na razie cieszmy się, że udaje się zachować wysoki poziom. Po „Transport” Jarka Czechowskiego, „Stile Moderno” Kivi Foundation i „Underground” Flashback, doczekaliśmy się czwartego release'u.

Muzykę Krzysztofa Dobosza aka KD3 możecie kojarzyć z wydawnictw Phatt Sounds i kompilacji „Poland Calling”. Najnowszy utwór dla Sentence to – zgodnie z tytułem – mroczna i wymagająca porcja progresywnej muzyki tanecznej, tylko dla otwartych na głębię i tajemniczą aurę. Nie oczekujcie na klarowne czy chwytliwe linie melodyczne, zamiast tego mamy garść niepokojących dźwięków. Dużo cieplej i przystępniej prezentuje się remiks Jakuba Rene Kosika, Robin Hirte postawił na duszne techno, a Józef Mihalik wysmażył parkietowego techno killera trochę w stylu Lena Faki czy Dubfire. Sparwdźcie. 

Jeżeli jesteście producentami, sami spróbujcie swoich sił w tym konkursie, a jeżeli nie, koniecznie posłuchajcie wersji Janickiego i Dąbrowskiego i przekonajcie się, że warto poświęcić kilkanaście sekund, zostawić swojego mejla i potwierdzić go. Oczywiście w celu oddania na głosu na ten „słodki groove”, jak ktoś słusznie skomentował tę produkcję. Ciepłe brzmienie i pomysłowa aranżacja może niekoniecznie spodoba się samemu Gabrielowi, który należy do dość konserwatywnych artystów, ale to nie on głosuje w tym plebiscycie.

Dajcie więc szansę naszemu producentowi, o którym już kiedyś pisaliśmy na łamach DJ MAGA, który – jak szczerze przyznaje – wykończył ten remiks na wtorkowej lekcji gry na fortepianie z pomocą swojego nauczyciela pana Dąbrowskiego. Jak dotąd nadesłano na pewno grubo ponad 500 remiksów „Games Without Frontiers”, Janicki z Dąbrowskim plasują się w tej chwili na dobrej i obiecującej 23. pozycji. Polecamy posłuchać i zastanowić się nad zagłosowaniem.

Oto link do odsłuchu remiksu:
http://www.indabamusic.com/submissions/show/20708

Rozkręcający się poznański producent Mikita może pochwalić się już kilkoma ciekawymi produkcjami, wydanymi m.in. w polskich labelach Levitate, Dirty Stuff, Empedo, a także w izraelskim Assymetric Recordings. Teraz do tej listy może dopisać jeszcze wytwórnię Doppelgaenger , która skorzystała z kawałka wydanego wcześniej w Empedo zatytułowanego „Who Ate My Cake”.

Numer ten znalazł się na kompilacji „Techhouse Almanac 2010”, w którą możecie zaopatrzyć sie na Beatporcie. Dodajmy, że obok Mikity w tym zestawie znajdziecie też m.in. kawałki Kaiserdisco, Kaisera Sozei i Daniela Steinberga. Jak w tym towarzystwie wypadł nasz producent? Sprawdźcie sami, przesłuchując fragmenty utworów z tej kompilacji.

Miłośnicy delikatnych, housowych klimatów na pewno z chęcią dowiadują się o nowych poczynaniach polskiego duetu Groove Cocktail. Całkiem niedawno 12 lipca ukazała się najnowsza EP chłopaków z Leszna zatytułowana „Deep Touch”. Poza pysznym oryginałem znalazły się tu również dwa remiksy – jeden w wykonaniu naszych housowych przodowników, innego duetu Karol XVII & MB Valence, a drugi kolejnego duetu – tym razem z zagranicy – Budai & Vic.

Przeglądając listy Traxsource i Beatportu dochodzimy do wniosku, że to w tej chwili najpopularniejsza na świecie polska EP-ka (jeżeli się mylimy, proszę nas poprawić). „Deep Touch EP” na liście stricte housowego sklepu Traxsource jeszcze kilka dni temu była notowana w TOP 20, teraz jest już nieco gorzej (aktualnie pozycja nr 40). Na deep housowej liście Beatportu wersja „Karoli” w tym momencie plasuje się na miejscu 20! Dodajmy też, że remiks ten pojawił się ostatnio w audycji Marka Knighta. Oby tak dalej!