Pier Bucci – Amigo
(Maruca)

Znany u nas ze współpracy z Jackiem Sienkiewiczem, pochodzący z Chile Pier Bucci przygotował dla nas pachnący Ameryką Południową kąsek, idealny dla fanów Luciano, jak również... ścieżek dźwiękowych do filmów Almodovara czy Saury. Szkoda, że w ostatnich sezonach nasłuchaliśmy się tylu hiszpańskojęzycznych wyjców, że odczuwamy pewne zmęczenie materiału. Słuchając „Amigo” wyobraziłem sobie jednak, że to pierwszy taki album w historii i z miejsca się w tej muzyce zakochałem. To pewnie kwestia doboru sampli – każdy z nich szybko zyskuje sympatię i długo się nie nudzi. Być może dlatego, że Almodovarowe pieśni w większości przypadków nie są tu ograniczone do 2-sekundowych próbek, tylko stanowią dużo bardziej rdzenny element tej muzyki.

A propos rdzenności – ponoć Pier wykorzystał tu kilka klasycznych czilijskich piosenek, które zna od urodzenia, może stąd wyczuwamy, że nie mamy do czynienia z wymuszoną formułą techno + sampelek latino, a z czymś więcej. Południowoamerykańską krew Bucciego słychać w aranżacjach bębenków, które bujają tu bardziej niż u większości Europejczyków próbujących swoich sił w minimalistycznym bongos housie. Udało się też Pierowi uzyskać lekkość i klimat, mimo oszczędnego instrumentarium niczego nam nie brakuje, a latynoskie motywy w większości przypadków (może poza „La Payaya”) nie irytują, raczej działają na nas jak szklanka zimnej wody w upalny dzień albo odwrotnie – ogrzewający sweterek w zimową noc. Bezpretensjonalny i uroczy album.

8/10 (Marcin Żyski)

Pytanie konkursowe: Jaki jest Wasz ulubiony film hiszpańskojęzyczny?

-------------------------------------------

Dzięki za wszystkie propozycje filmowe, niektórych nie znaliśmy, więc z chęcią sprawdzimy. A płytę Piera otrzymuje: 

Uwaga nasi czytelnicy na Śląsku – w Katowicach, ale nie tylko. Na dobrą imprezę przecież warto jest przejechać parę kilometrów, a w sobotę 17 lipca taka dobra impreza się zapowiada. Swoje kolejne urodziny świętować będzie zapewne dobrze Wam znany polski DJ, producent i szef labelu Dirty Stuff czyli Siasia. Już teraz wszystkiego dobrego od redakcji DJ Maga, sto lat również dla innych jubilatów, którzy pojawią tej nocy w klubie INQ. Spójrzcie na plakat – swoje święto mają wszyscy zaznaczeni tortami.

Siasia & Friend's B'Day Night już w sobotę w katowickim INQbatorze, oprócz jubilata na 2 scenach, swoje muzyczne, techniczne podróże zaprezentuje ponad 10 artystów z całego kraju. Wśród nich m.in. prawdopodobnie najmłodszy producent minimalu na świecie: utalentowany, 15-letni Oscar Burnside. Didżejska ekipa gwarantuje muzyczną ucztę w najlepszym technicznym wydaniu! Sprawdźcie sami, czy nie są to zapowiedzi na wyrost. Mamy 3 wejściówki dla chętnych – napiszcie jak się nazywacie i jakiego rodzaju techno chcielibyście usłyszeć na tej imprezie?

Wejściówki otrzymują:

1. Mateusz Mucha
2. Kamil Morkisz
3. Mateusz Jabłonka

Przyjemności!

Zawsze z wielką przyjemnością prezentujemy Wam świeżości od Kuby Sojki. W najnowszym DJ MAGU znajdziecie wiele ciekawych spostrzeżeń prosto od Kuby (szukajcie "60 sekund z Kubą Sojką"), a dziś w tym miejscu prezentujemy Wam najnowszy promomix nadziei polskiej elektroniki. Jak sam autor twierdzi, zawiera w sobie nie tylko Detroit techno, ale też: disco, deep house, minimal, dub techno i tech-house. Aż 15 numerów autorstwa samego Kuby, większości dotąd nie znaliśmy! Przyjemności.

Oto bezpośredni link do ściągnięcia:
http://www.sendspace.com/file/69mhz4

Tracklista:
01.Mysterious intrigue
02.C'mon to the dancefloor
03.After jazz
04.Voice of soul
05.Subtle whisper
06.Adventure into the unknown
07.Furious groove
08.Cybernetic mind
09.Good evening Montreux
10.SkyLab
11.Awakening Silesia
12.V-chord 3
13.V-chord 2
14.PSI
15.Stratophere

John Digweed - Structures
(Bedrock)

John Digweed co roku wydaje pakiet ukazujący czym jest i jak brzmi w tej chwili Bedrock Records. Do najnowszej odsłony "Structures" John wybrał 33 utwory, w których znajdziemy najnowsze pozycje z katalogu Bedrock oraz mnóstwo publikowanych remiksów wyłącznie na Bedrock Eleven. Całość arsenału została zmiksowana na dwóch dyskach z czego jeden jest pierwszym ogólnodostępnym miksem Digweeda na żywo, nagranym na dziewiątej edycji imprezy Bedrock / Creations Party w Maiami w klubie Vagabound. W perfekcyjnie dostrojonym i zmiksowanym zestawie posłuchamy wielko parkietowe kreacje takich tuzów jak Christian Varela, Guy J, Christian Smith, Quivver, King Unique, Nick Warren, Mutant Clan, John Digweed i Nick Muir oraz wschodzących talentów jak Rowdent, dobrze znany z psy transowych i minimalowych kręgów Ibizy Dimitri Nakov, Ian O' Donovan, Sian, Louis Junior oraz kilka doskonałych remiksów od Nica Fanciulli, Peta Hellera, irlandzkiego duetu Psycatron i wielu innych.

Pierwszy dysk to studyjny mix spokojnie budujący napięcie dawką lżejszego progresywnego housu opartego na epickich, szeroko zaaranżowanych konstrukcjach. Momentami zachacza o infantylne melodie, by po chwili złapać w strefę oszczędnych abstrakcji oraz finalnie wcisnąć na fale tłustego basowego pulsu. Live mix z pewnością niesie większą dozę dramaturgii i energii, potężne pompowanie, przestrzeń oraz balansująca całość melodyka to oczywiście świetnie wypielęgnowany znak firmowy Digweeda. Po oszołamiającej injekcji sztandarowych Bedrocków czas na dysk numer trzy, DVD na którym znajdziemy fantastycznie dopełnienie "Eye Of The Storm", film dokumentujący tournee Digweeda po Ameryce Południowej produkcji niejakiego Pablo Casacuberty. Materiał nie jest jedynie zbiorem ekscytująch momentów z imprez czy interesujących plastycznie impresji, seria wywiadów z Johnem z pewnością pozwoli fanom spersonifikować jego sylwetkę , jak pisze autor filmu:"Mam nadzieje że ostateczny obraz, bądź co bądź eksperymentalny, pozwoli fanom poczuć klimat prywatnej rozmowy z Johnem przez co będą go mogli poznać lepiej". Structures jest bez wątpienia pozycją nie-do-ominięcia dla zwoleników Digweeda, jednak każdy, kto ceni jakość i nie zamyka się w dusznym kokonie gustów powinien sprawdzić na jakim poziomie moźe oscylować tak zwany "underground":).  

7/10 Elf (Bartosz Piwowar)

Najpierw dwa słowa o akcji „Fryderyk w Warszawie”. Jak piszą organizatorzy: „Celem projektu jest zdjęcie kompozytora z piedestału historii i pokazanie, że może on funkcjonować jako element kultury popularnej. Ideą spajającą cały projekt jest przekazanie komunikatu, że Chopin może być symbolem współczesnej Warszawy, ponieważ to Warszawa ukształtowała młodego artystę i przyczyniła się do tego, że stał się trendsetterem swoich czasów. Chcemy pokazać, że był on podobny do dzisiejszych warszawiaków - żyjącym pełnią życia młodym człowiekiem”.

W ramach tej akcji przeprowadzono konkurs na współczesny remiks klasycznej muzyki Pana Fryderyka. Wygrał nasz dobry znajomy (pisaliśmy o nim w pierwszym, historycznym numerze DJ Magazine Polska) czyli P.A.F.F.  Swego czasu jego trancowe numery wydawał w swoim labelu Ferry Corsten, ale ostatnio Paweł przestać pasować do gustów i założeń labeli, spróbował swoich sił na kilku innych muzycznych polach i się udało całkiem fajnie – jego beaty znajdziecie na nowej płycie Bosskiego Romana, a jego remiks „kawałka” Chopina wygrał konkurs w ramach projektu „Fryderyk w Warszawie”. Posłuchajcie i napiszcie co o tym sądzicie, a dla Pawła gratulacje!

Tak, i dużo więcej! Inside Music zaprasza na trzecią edycję Pikniku na Cytadeli w Poznaniu! Spotykamy się w niedzielę 11.07 od godziny 14. przy pomniku Abakanowicz. Zabieramy koce, kanapki i napoje chłodzące.Z pewnością przydadzą się takie porzedmioty jak paletki, frisby czy wszelkiego rodzaju piłki. Muzycznie uprzyjemniać ten czas będą: Joana (CIA), Chill Leader (CIA), Kill Blinton (Killout), Top Cut (CIA), Lio (CIA). Zapraszamy na nowoczesną mieszankę technicznych, housowych, breakowych, dubstepowych i chill outowych dźwięków!
Wpadajcie koniecznie! Oto fotki z poprzednich edycji.

Wakacje wakacjami, ale warto się zastanowić nad sobotnimi opcjami, jeśli chodzi o dobre imprezy w Waszym mieście. Jeśli mieszkacie w Poznaniu czy okolicy, polecamy Waszej uwadze balet w klubie SQ, gdzie na pewno przez wiele godzin wybrzmiewać będzie doskonała muzyka house, tech-house i techno. Gościem specjalnym będzie DJ Ssssixa (na zdjęciu z Carlem Craigiem), który po kilku latach na obczyźnie (konkretnie w Wielkiej Brytanii, gdzie m.in. rozkręcał imprezy z cyklu „Polish The Dancefloor”) wrócił do kraju i nadarza się świetna okazja, by sprawdzić, jakimi klimatami przesiąknął w światowej stolicy clubbingu.

Poza tym sobotnią bibę z cyklu „Pussystacja” rozkręcać będą dobrze, a nawet bardzo dobrze znani poznańskim i nie tylko klubowiczom, wieloletni rezydenci cyklu DJ Wookie i DJ Shamut. Dobrych, kołyszących groove'ów więc nie zabraknie – zapraszamy w sobotę do SQ. Jeżeli ktoś na początku wakacji kiepsko stoi z finansami, polecamy spróbować sił w naszym konkursie, w którym do wygrania są 3 wejściówki na tę imprezę. Wystarczy w komentarzu wpisać imię i nazwisko i tytuł kawałka, który chcielibyście usłysześ tej sobotniej nocy w SQ.

Uwaga, wejściówki otrzymują:

1.Michał Marczyk
2.Karol Maćkowiak
3.Bartosz Stasiak

Przyjemności!

Boom Bar to stosunkowo nowe miejsce na klubowej mapie Szczecina, ale zdążyło już się odbić szerokim echem wśród kumatej publiczności. W czasach, gdy sporo dobrych klubów pada, albo zmienia format na – mówiąc krótko – głupszy, Boom Bar idzie pod prąd temu trendowi i zaprasza na imprezy z muzyką na światowym poziomie. W przeciągu niecałych trzech miesięcy zagrali tam m.in. Alex Bau, Secret Cinema, Dapayk, Mike Vath, Czubala, Captain Commodore. Bywalcy twierdzą, że jest mega muza, zajebisty klimat i świetni, znający się na rzeczy klubowicze.

W dodatku na okres letni włodarze klubu zorganizowali dodatkową atrakcję – w każdy piątek między 18 a 22 dobra muzyka (najczęściej również w wykonaniu późniejszych gwiazd nocy) płynie z głośników na tzw Scenie Boom Baru na Deptaku Bogusława w Szczecinie. W najbliższy piątek imprezę rozkręcać będą m.in nasze asy Catz N' Dogz, wcześniej można będzie posłuchać ich właśnie na deptaku od 18 do 19:30, gdzie do wygrania wejściówki na imprezę, darmowe drinki, gadżety i nie tylko. Mamy dla Was 3 wejściówki na świetny balet w świetnym klubie – wpiszcie swoje imię i nazwisko i który kawałek Catz N' Dogz Wam najbardziej pasuje z ich coraz obszerniejszej dyskografii.

Uwaga, wejściówki otrzymują wszyscy, którzy się zgłosili.

Dwaj panowie z Rzeszowa nie przestają zaskakiwać, kolejna ich produkcja i kolejny znakomity numer. Najnowsze wydawnictwo coraz bardziej liczącej się w świecie ich wytwórni Loco Records przynosi kompozycję „The Song” w dwóch wersjach – poza oryginałem mamy też remix bohatera naszego albumu tygodnia sprzed kilku dni czyli jednego z pionierów tech-house'u The Timewritera. Jego remix buja równie skutecznie jak wersja polskiego duetu, została stworzona z poszanowaniem oryginału.

Przy okazji mamy dla Was fragment wywiadu, jakiego Karol XVII & MB Valence udzielili ostatnio DJmagowi. Polecamy pełną wersję w drukowanym DJ Magazine, tutaj mała zachęta:

Czy czujecie, że w „lepszym świecie” (takim, który nie ignorowałby muzyki tanecznej) pisałyby o Was wszystkie kulturalne tygodniki i miesięczniki w Polsce?
- Wiesz, z tym naszym krajem to jest trochę dziwnie… Nie jesteśmy pewni, czy zabieganie o pojawienie się w polskich mediach służyłoby nam w jakiś sposób. Mamy bezpośredni podgląd na kraje, które nas kupują i Polska jest tam marginesem. Wyprzedzają nas wszyscy. Począwszy od naszych sąsiadów, skończywszy na egzotycznych krajach, liczących kilka tysięcy mieszkańców. To niebywałe, że w tak olbrzymim kraju, jakim jest Polska, nic nie zmieniło się przez lata jeżeli chodzi o piractwo. Podczas, gdy cena utworu spadła tak znacząco, że może pozwolić sobie na niego praktycznie każdy, Polacy w dalszym ciągu bazują na pirackich serwerach. Mamy osoby odpowiedzialne za umieszczanie informacji o naszych wydawnictwach w różnych portalach, lecz czynimy to raczej z przeświadczenia, że tak trzeba, bo a nóż coś się zmieni… Nie znamy dziś daty ukazania się tego wywiadu, ale możemy raczej przypuszczać, że nasze nominacje do Beatport Music Awards 2010 nie zakończą się sukcesem między innymi z powodu braku wsparcia rodaków. Przypuszczalnie polskich kont na Beatporcie jest tak niewiele, że nie spowodują one żadnego wzrostu. Nawet jeśli magazyny w kraju pisałyby więcej o naszej twórczości, to i tak nie przełożyłoby się to na korzyści. Czasami się śmiejemy, że jeśli uczestniczylibyśmy w przykładowym Rapidshare Music Awards, to szanse na zwycięstwo byłyby zdecydowanie wyższe (śmiech).   

A może zgadzacie się, że klubowe beaty to tylko sztuka użytkowa do zabawy, a nie coś głębszego? Czy odwrotnie - jest lepsza od popu/rocka/innych i macie na to kilka świetnych argumentów?
- Zdecydowanie muzyka klubowa to coś głębszego, a szczególnie - jak sama nazwa wskazuje – Deep (śmiech). Komuś, kto nigdy nie tworzył tej muzyki i na dodatek  jej nie rozumie, wydaje się po prostu, że to zwyczajne pitu pitu. Proces tworzenia utworu jest jednak niezwykle czasochłonny, a ilość włożonej energii, zapału, uczucia jest co najmniej taka sama jak w innych utworach ambitnej muzyki. Człowiek tworzący brzmienia elektroniczne jest jednocześnie perkusistą, instrumentalistą, a nierzadko wokalistą. Ma to swoje dobre strony – powoduje pewną spójność dzieła i złe strony – nie zawiera ciekawych elementów tworzonych przez różne osobowości. Dalecy jednak jesteśmy od wywyższania gatunku, którym się zajmujemy, ponieważ we wszystkich wymienionych przez ciebie gatunkach oraz wielu  innych znajdują się utwory wybitne i denne, jeśli więc ktoś staje po jednej ze stron, popełnia błąd uogólnienia.

Jeżeli przyzwyczajeni jesteście do mocnych, klubowych beatów, ten album może być dla Was za lekki, zbyt melodyjny i śpiewany. Ale zaręczamy, że nawet Wam, po ciężkim tygodniu może trafić się moment, w którym krążek „Synthlove” okaże się balsamem na duszę. Nie brakuje tu tanecznych, elektronicznych rytmów, jednak bliżej im do italo disco czy ejtisowego electo-popu niż techno czy house'u. DJ MAG Polska gorąco poleca Wam ten album zwłaszcza, że w naszym biednym w elektronikę kraju takie zjawiska zdarzają się niezwykle rzadko.

Najważniejsze, że tej płyty po prostu świetnie się słucha, duet Mosqitoo potrafi pisać zgrabne piosenki, umiejętnie osadzając je na brzmieniach oldschoolowych syntezatorów. Momentami słychać podobne patenty, które możecie znaleźć choćby u La Roux, w końcu oba projekty odwołują się do tej samej muzycznej spuścizny, a nawet podobnych instrumentów. Cieszmy się zatem z „Synthlove”, bo poza albumami Noviki i Foxa, to prawdopodobnie będzie jedyny taki krajowy rarytas w tym roku, gdzie ciekawe piosenki sąsiadują z ciekawymi rozwiązaniami produkcyjnymi.